To już 30 lat!!!

Rodowód jednostek będących protoplastami Pułku Ochrony sięga początku istnienia państwa polskiego, tj. X wieku, kiedy to powstały formacje, których zadaniem była między innymi ochrona najwyższych urzędów i instytucji w państwie. Już Mieszko I utworzył i otoczył się drużyną złożoną z doborowych wojowników zależnych bezpośrednio od władcy. Zapewniając członkom swej drużyny doskonałe warunki, książę posiadał podległą sobie bezpośrednio, wierną grupę ludzi, gotową w każdej chwili do boju. Ibrahim Ibn Jakub, arabski kupiec i podróżnik, który odwiedził kraje słowiańskie w drugiej połowie X w., pisze o drużynie Mieszka I: Ma on 3000 pancernych, podzielonych na oddziały, a setka ich znaczy tyle, co dziesięć setek innych wojowników. A gdy jednemu z nich urodzi się dziecko, Mieszko każe mu wypłacać żołd od chwili urodzenia.... Wraz z rozwojem Sił Zbrojnych, w XIV i XV wieku zaczęły powstawać chorągwie nadworne, konne oddziały doborowego rycerstwa, pełniące rolę gwardii przybocznej panującego i czuwające nad jego bezpieczeństwem. Rycerze wchodzący w ich skład, posiadający zarówno szlachetne pochodzenie, jak i wyśmienite wyszkolenie i wyposażenie, których bezpośrednim zadaniem była ochrona władcy we wszystkich okolicznościach, stanowili nie tylko o jego bezpieczeństwie, ale również jego wizerunku. O ochronę dbali zawsze dowodzący wojskami wodzowie, wojewodowie i hetmani. W celu zapewnienia bezpieczeństwa i utrzymania porządku, hetman wielki bądź polny, dowodzący całym wojskiem, wydzielał oddział, do którego obowiązków należało zaciąganie wart i czuwanie nad bezpieczeństwem maszerujących czy obozujących wojsk. Oddziały pieszej i konnej gwardii królewskiej reaktywowano w dobie Królestwa Polskiego. W czasie Powstania Styczniowego 1863 roku tajny Rząd Narodowy powołał do życia tzw. Straż Narodową. Do jej obowiązków należało zapewnienie bezpieczeństwa rządu oraz jego agend w terenie. Oficerowie i naczelnicy Straży Narodowej byli szczególnie tropieni przez wojska rosyjskie, a pojmanych wieszano bez wyroku sądowego. Tradycja utrzymywania oddziałów ochronnych przy naczelnych władzach cywilnych i wojskowych kontynuowana była po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku oraz w czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu. Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego rozkazem nr 22 z dnia 10 września 1944 roku powołało do życia Sztab Główny Wojska Polskiego, którego ochronę i pracę miał zabezpieczyć specjalnie do tego celu utworzony 4 Samodzielny Batalion Żandarmerii. Stan osobowy batalionu rekrutował się z oddziałów partyzanckich oraz żołnierzy różnych formacji polskich sił zbrojnych. 11 października 1944 roku, po zakończeniu okresu szkolenia, żołnierze batalionu złożyli uroczystą przysięgę na wierność ojczyźnie i przystąpili do wykonywania postawionych zadań, przejmując odpowiedzialność za ochronę sztabu. Rozkazem nr 319 z dnia 16 listopada 1945 roku 4 Samodzielny Batalion Żandarmerii przemianowany został na 4 Samodzielny Batalion Ochrony Sztabu Generalnego. Na początku 1946 roku batalion zostaje przeniesiony z Włoch do Warszawy i zakwaterowany przy ul. 29 listopada na Czerniakowie. Głównym zadaniem batalionu w dalszym ciągu pozostaje ochrona Gabinetu Ministra Obrony Narodowej oraz ważniejszych instytucji wojskowych. Rozkazem nr 256 z dnia 7 listopada 1947 roku 4 Samodzielny Batalion Ochrony Sztabu Generalnego zostaje przemianowany na Batalion Wartowniczy nr 14. Na podstawie zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego Batalion Wartowniczy nr 14 przemianowano na 14 Batalion Wartowniczy i podporządkowano Komendzie Ochrony Ministra Obrony Narodowej. W końcu września 1951 roku jednostka zmienia miejsce postoju i przenosi się do kompleksu przy ulicy Żwirki i Wigury. W 1958 r. zostaje utworzony Batalion Ochrony Wojsk Służby Wewnętrznej. W 1962 roku rozpoczął swoją działalność Pułk Ochrony i Regulacji WSW powołany do życia na podstawie zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego Jednostce nadany został numer 2414. Na stałe miejsce dyslokacji wyznaczono koszary przy ul. Żwirki i Wigury w Warszawie. W maju 1967 roku następuje kolejne przeformowanie jednostki - powstaje Batalionu Ochrony WSW, Jednostka Wojskowa nr 2414. W dniu 8 lipca 1970 roku Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wydał zarządzenie w sprawie przeformowania jednostek zabezpieczenia Ministerstwa Obrony Narodowej oraz sformowania nowych na bazie dotychczas istniejących. W 1970 roku dochodzi do kolejnej restrukturyzacji. Rozkazem Dowódcy Zgrupowania Jednostek Zabezpieczenia Ministerstwa Obrony Narodowej przeformowane zostają:

-Batalion Ochrony WSW na JW 4160
-Batalion Ochrony i Regulacji Ruchu WSW na JW 2414
-Oddział Zabezpieczenia i Obsługi na JW 3676
-Kompania Administracyjna na Pułk Ochrony i Regulacji Ruchu WSW a nowej jednostce nadany zostaje numer 2414

Rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 30 lipca 1990 roku Pułk Ochrony i Regulacji Ruchu WSW przemianowany zostaje na Pułk Ochrony. Decyzją nr 226/MON z dnia 4 grudnia 1997 roku Minister Obrony Narodowej polecił Pułkowi Ochrony przejąć z dniem 5 grudnia 1997 roku dziedzictwo i z honorem kontynuować tradycje 1 Dywizjonu Żandarmerii Okręgu Korpusu nr 1 1928-1939 oraz Pułku Armii Krajowej "BASZTA" 1939-1944. Przywołaną wyżej decyzją Pułk Ochrony przyjął imię generała dywizji Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego. Tą samą decyzją ustanowiono doroczne Święto Pułku na dzień 22 lipca, tj. dzień urodzin patrona pułku. 5 grudnia 1997 roku Pułk Ochrony otrzymał sztandar nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Obrony Narodowej, a ufundowany przez społeczeństwo gminy Warszawa - Włochy.